നാം, അതായത് ആദ്യംതന്നെ നമ്മുടെ പരിമിതമായ മനസ്സ് ഈശ്വരനെയും ആത്മീയതയെയും ഒക്കെ കുറിച്ചു നിഗമനങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുകയും എപ്പോഴും ആത്മാന്വെഷനത്തിനായി അങ്ങനെ പഠിച്ചു വച്ചിരിക്കുന്നതിനു അനുകൂലമായി ചേർക്കാൻ പറ്റിയ പ്രമാണങ്ങൾ തേടിനടക്കുകയാണ് ....അതായത് സ്വയം അതിൽ സംശയമുള്ളതുകൊണ്ട് പുറത്തുനിന്നും ഒരു സപ്പോർത്ടുണ്ടെങ്കിൽ അതുറപ്പിക്കാം ...തന്റെ പാത ശരിയെന്നു......പക്ഷെ നമ്മുടെ പാത നന്നായി അറിയാൻ കഴിയുന്നത്‌ നമുക്കുമാത്രമാണ്.......ആ സംശയങ്ങൾ അർത്ഥവത്താണ് .അതിനെ പ്രമാണങ്ങളാൽ ഇടിച്ചു താത്താതെ .. ആ ബോധത്തെ പുറത്തേക്ക് വരാനനുവദിക്കുക ...കാരണം ആത്മീയതയിൽ എപ്പോഴും തെറ്റുപറ്റുന്നത് അവനവനു മാത്രമായിരിക്കും ..കാരണം ഇതുമാത്രം വവനവന്റെ ഉള്ളിലേക്കുള്ള അന്വേഷണമാണ്...ഒരുപാട് ധൈര്യം വേണ്ട പരീക്ഷണമാണ് ....മനസ്സ് എപ്പോഴും അറിയാത്തതിലേക്ക് പോകാൻ,തുറക്കുവാൻ ഭയപ്പെടുന്നു...കാരണം മനസ്സ് അഥവാ അഹം നിലനിൽക്കുന്നത് അറിയാവുന്നവയിൽ പറ്റിപ്പിടിച്ച്ച്ചാണ് .പുതിയ അറിവ് നമ്മുടെ ഇഗോയുടെ/,മനസ്സിന്റെ മരണത്തെ അനുഭവിപ്പിക്കും...അതിനാൽ അറിയാവുന്ന ദുരിതത്തിൽ അത് മുറുകെ പിടിക്കുന്നു....അറിയാത്ത ഗുണകരമായതിനെ മനസ്സ് ഭയക്കുന്നു.. പക്ഷെ ദൈവം അവിടെയാണ്...ആ അരക്ഷിതാവസ്തയിലാനുള്ളത്....അവൻ പലരൂപത്തിൽ നമ്മിലേക്ക്‌ വന്നു നിറയാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ്...പക്ഷെ നമ്മളോ ..നമ്മുടെ ചതിയനായ മനസ്സിന്റെ പിടിയിൽപെട്ടു അവൻ ഉണ്ടാക്കിത്തന്ന മുൻവിധികളെയും വിശ്വസിച്ചു ആ നടക്കുന്നു...അവബോധമായ ഈശ്വരൻ ചുറ്റും പലരൂപത്തിൽ വന്നു ഉറക്കെ നിലവിളിക്കുന്നു...നാം അതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതെ നമ്മുടെ ദുഷ്ട മനസ്സിനെയും വിശ്വസിച്ചു അഹംകാരത്തൊടെ "ദൈവത്തിനെ എനിക്കറിയാം .അവനിലേക്കുള്ള വഴിയും ഞാൻ നിശ്ചയിച്ചു വച്ചിട്ടുണ്ട്...ഇനി എവിടെയാണവൻ ഒളിച്ച്ചിരിക്കുന്നതെന്നു കണ്ടെത്തിയാൽ മാത്രം മതി "എന്ന ഭാവത്തോടെ ആ വിശ്വാസങ്ങളെ വർധിപ്പിക്കുന്നവരുമായി മാത്രം കൂട്ടുകൂടി ...തനിക്കറിയാവുന്ന പരിമിതമായ ആലോകത്തിലൂടെ ,വഴിയിലൂടെ മാത്രം സഞ്ചരിച്ചു ...അവനെയും തേടി ലോകമെങ്ങും അലയുന്നു..............അവനോ,... മകനെ തേടുന്ന ഒരമ്മയെപോലെ നിറകണ്ണുകളുമായി നമ്മുടെ പിറകെയും.....SREE--
Read more on- 
http://sreedharannamboothir.blogspot.in/

Like-https://www.facebook.com/Thapovan-spiritual-research-and-meditation-centre-520513041382625/